Bohaterem książki jest biskup Chrystian.
Był on mnichem z zakonu cystersów, który na początku XIII wieku, jeszcze przed przybyciem Krzyżaków rozpoczął akcję chrystianizacji Prusów.
W roku 1215/1216 papież uczynił go biskupem misyjnym Prus.
Zorganizował nawet zakon rycerski Rycerzy Chrystusowych z Prus, którego siedziba znajdowała się w Dobrzyniu nad Wisłą.
Bracia Dobrzyńscy nosili Białe płaszcze z wizerunkiem czerwonej gwiazdy.
Niestety dostał się do wieloletniej (1233-1239) niewoli u pogańskich Prusów, co skrzętnie wykorzystali Krzyżacy zagarniając całe Prusy dla siebie.
W książce przywołano przede wszystkim związki biskupa Chrystiana z Grudziądzem.
Nazwa "Grudziądz" pojawiła się po raz pierwszy na kartach historii w dokumencie datowanym na 5 sierpnia 1222 roku.
W dokumencie tym książę Konrad mazowiecki przekazywał swoje posiadłości na ziemi chełmińskiej biskupowi Prus Chrystianowi na wyposażenie jego misyjnego biskupstwa.
W herbie Grudziądza oraz na znanych od średniowiecza pieczęciach miasta figuruje postać biskupa Chrystiana.
Wskazuje to na fakt, że biskup był tym, który nadał Grudziądzowi prawa miejskie.
Grudziądz był tez najpewniej stolica biskupstwa pruskiego.