Szpital w latach 1945-1987
Inowrocław 2012
Sygnatura SIRr VIII/I-23b
Dzieje szpitala w Inowrocławiu po 1945 roku były bardzo trudne ze względu na sytuację lokalowa.
Szpital w ciągu 40 lat obsłużył w tym czasie 350 tysięcy pacjentów dysponując tylko 360 łózkami.
Panowała w nim ciasnota i fatalne warunki sanitarne.
Leczono w warunkach bardzo dramatycznych.
Łóżka ustawiano na korytarzach.
Niekiedy pacjenci leżeli wręcz na noszach.
Do lat siedemdziesiątych oddziały lecznicze pracowały jeszcze w kilku słynnych drewnianych barakach.
W końcu w 1976 roku ruszyła budowa nowego szpitala.
Była to zasługa determinacji władz miejskich oraz dużych inowrocławskich przedsiębiorstw przemysłowych, które zadeklarowały wsparcie finansowe.
Najwięcej pieniędzy przekazały Inowrocławskie Zakłady Chemiczne.
Dopiero po trzech latach inwestycję przeniesiono do spisu zadań wojewódzkich i dalej finansowana ją z budżetu Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia.
Wreszcie w 1986 roku, po 10 latach budowy, szpital oddano do użytku.
Budynek starego szpitala przeznaczono na potrzeby mieszkalnictwa komunalnego, oświaty i administracji.
Budowa nowego szpitala przy ul. Poznańskiej była najważniejszym wydarzeniem w dziejach szpitala w Inowrocławiu w okresie PRL.
W książce obszernie omówiono również inne obszary działalności szpitala w tym okresie.
Opisano funkcjonowanie jego oddziałów, pododdziałów i jednostek pomocniczych.
Przedstawiono sylwetki dyrektorów szpitala i kadry kierowniczej.
Opisano działalność Pogotowania Ratunkowego i transportu sanitarnego.